Canım kızım Eylül,
senin üç yaşına doğru gittiğin, benim ise otuz yedi yaşıma adım atacağım sayılı günler kala sana bir mektup yazma ihtiyacı doğdu içimde. Aslında bu sana ilk mektubum değil. Sen doğduktan sonraki ilk günlerde duygularım o kadar yoğundu ki annen ve seninle ilgili birkaç satır karalamıştım. O günden bu güne yaklaşık üç sene geçmiş ve seninle geçirdiğim günler, tekrar bir şeyler yazmam gerektiği ihtiyacını doğurmuştur.
Bu günlerde etkileşimimiz ve birbirimizle olan paylaşımlarımız o kadar çok arttı ki bu beni her zamankinden daha fazla mutlu ediyor. Beraber oyun oynuyoruz, beraber boyama yapıyoruz, birlikte geziler yapıyoruz. Her yaptığımız etkinlikte bir şeyler öğrenmek ve bizim de seninle beraber bir şeyler öğrenmemiz çok güzel bir duygu. Yeni keşfettiğin olaylara şahit olabilmek ben ve annen için çok özel.
Yaşadığımız dünyada çocukların büyümesi, eğitilmesi gerçekten çok zor diye düşünüyorum bazen ama sonra bu da bana bir bahane gibi geliyor. Çünkü her dönemin ayrı bir zorluğu olduğunu, şartlara göre adapte olmamız gerektiğini düşününce biraz olsun rahatlıyorum. Hele ki yiyecek ekmeğe bile muhtaç durumda yaşayan çocukları gördükçe hemen bu düşüncelerden sıyrılıyorum.
Bazen sana kolaylıklar sunmuyorum farkındayım ama bunlar hep kendini geliştirmen, ayakların üzerinde durabilmen için. Özgüveni yüksek, hayata ve yaşama karşı sürekli meraklı iyi bir insan olabilmen için mücadelemiz devam edecek. Kimi zaman yaşadığın zorlukla mücadele edip sonuçlarına katlanacağın bir alan olacak, kimi zaman benden yardım isteyeceğin ya da anneden yardım isteyerek zorlukları aşacağın ya da aşamayacağın. Çünkü bazen başaramayabiliriz. Çizgi filmlerdeki gibi süper güçlerimiz olmayacak sürekli.
Sana sürekli tavsiyeler verecek, sürekli uyarılar yapacak bir baban olmayacak önündeki yıllarda. Sana yaptıklarımla söylediklerimin örtüştüğü, senin de bunları özümsediğin yıllarımız olması duamdır. Çünkü yapmadığım ya da yapamadığım ne varsa senden istemek sana en büyük haksızlık olacaktır. Bu yüzden bugünlerde kendime daha çok dikkat edip kendimle ilgili okumalar yapıyorum. Ben iyi olamazsam sana da iyi bir baba olamam diye düşünüyorum.
Bu yazdıklarım senin çıtanın düşük olmasına neden olmasın. Çıtayı hep daha yükseğe koymak isterim. Ben senin için uzanılacak bir yer değil, senin daha iyi yerlere gelebilmek için bir rampa olmayı isterim.
Bugünlerdeki senin söylemin gibi dünyalar kadar çok seviyoruz seni canım kızım.
Bir yanıt yazın