KORKUYORUM

Yeğenim Efe’nin Roketsan’a stajının kabul olduğunu öğrendiğim bu akşam ve izlediğim Gazze haberleri sonrası korkumla yüzleştim.

Roket ve Gazze…

Ben yeğenimin roket fabrikasında başlamasına sevinirken onlar ne taraftan roket gelecek diye endişeyle bekliyorlar.

Yaşım yetmediğinden, okuduklarım ve izlediklerimden gördüğüm Bosna katliamını babama sürekli sorardım: “Kimse buna dur diyemedi mi baba?” diye.

Şimdi çok daha iyi anlıyorum, olmuyor. Yapamıyoruz, elimizden bir şey gelmiyor deyip çekiliyoruz köşemize.

Kendi aramızda bile konuşamıyoruz, haberlerden gözümüzü kaçırıyor, radyoya bile tahammül edemiyoruz. Bizim görmeye dayanamadığımız bu hayatı Gazzeli’ler yaşıyor, hem de bütün duyu organlarıyla.

Belki siz de şimdi Gazze kelimesini duyunca bıraktınız okumayı çoktan.Belki başlık Gazze olsaydı hiç açmayacaktınız sayfayı.

Okumaya devam edenler için durum şu;

Yazmakta, onların yerine kendimi koymakta o kadar zorlanıyorum ki, çocuğumuzun yüzüne bakmaya utanıyorum. İleride o da bana soracaktır: “Nasıl olur baba, kimse dur demedi mi bu canilere?”…

Çocuğumuza oyuncağını, yediklerini paylaşmayı öğretmeye çalışırken, bu insanlara havadaki oksijeni bile çok gören, üstlerine doğan güneşten bile rahatsız olup hayatlarını bombalayarak karartan katiller varken korkuyorum.

Şimdi Gazze, zamanında Bosna’nın çektiği bu acıları, bu kısacık dünyada rahat yaşayan bizler, iman ettiğimiz ebedi hayatta sonsuza kadar yaşamaktan korkuyorum.

İnsan olarak kalabilmeyi başarmak bile zor günümüz dünyasında…